(Regulaminy prób i konkursów pracy posokowców oraz ocena pracy posokowców w naturalnym łowisku, zostały zatwierdzone na posiedzeniu Zarządu Głównego PZŁ w dniu 22 stycznia 2007 roku i weszły w życie z dniem opublikowania. Tracą moc dotychczasowe regulaminy).

§ 1

§ 2

Poszukiwanie postrzałka przeprowadza się wyłącznie po „czarnej stopie”. Oceny dokonuje zespół minimum dwóch sędziów wyznaczonych wcześniej przez komisje kynologiczną okręgowej rady łowieckiej.

Po spełnieniu wymogów formalnych sędziowie udają się do łowiska i na podstawie wskazówek myśliwego, który postrzelił zwierzynę, naprowadzają zgłoszonego psa na trop postrzałka.

§ 3

§ 4

§ 5

Pies podlegający ocenie nie może poszukiwać zwierzyny, która została postrzelona przez jego przewodnika czy właściciela.

§ 6

Dyplomy otrzymują psy, które odnalazły postrzałka.

Dyplom I stopnia może otrzymać pies, który nie miał możliwości gonu i osaczenia zwierzyny, a pracował po tropie starszym niż 12 godzin i dłuższym niż 2 km oraz otrzymał za pracę na otoku minimum ocenę „3”.

Przewodnik wraz z psem i sędziami oraz myśliwym, który postrzelił zwierzynę udają się w rejon zestrzału. Myśliwy wskazuje miejsce, w którym znajdowała się zwierzyna w momencie strzału.

Na polecenie sędziów przewodnik wraz z psem przystępują do pracy.

W czasie odszukiwania zestrzału pies powinien zachowywać się spokojnie jak podczas podchodu na polowaniu indywidualnym.

Pies powinien znaleźć zestrzał i wskazać na nim istotne jego elementy, jak farbę, ścinkę, odłamki kości, itp.

Następnie powinien spokojnie ,z kufą przy ziemi, pokazać trop i podążyć nim, Pies powinien być prowadzony na otoku długości minimum 6 metrów. Przy znależieniu farby czy innych śladów na trawach i krzewach pies może unosić głowę.

Pies powinien wypracować trop ze wszystkimi jego szczegółami (nie pomijając załamań i tropów powrotnych) i nie schodząc na inne krzyżujące się tropy, może je jednak zaznaczyć.

Nie jest błędem podążanie kilka metrów tropem krzyżującym się, pod warunkiem, że sam powróci na trop właściwy. Zdrowa zwierzyna spotykana na trasie pracy psa, powinna być przez niego zignorowana.

Pies musi podążać właściwym tropem aż do martwej, lub rannej zwierzyny, chyba, że w trakcie pracy przewodnik lub sędziowie dojdą do przekonania, że ranna zwierzyna jest nie do dojścia. Pracę przerywa się tylko na komendę sędziów.

2. Gon

Jeśli przewodnik z psem na otoku dojdzie do zimnego łoża, a wiec takiego, które zwierzyna już dawno opuściła, to należy kontynuować poszukiwanie z psem prowadzonym na otoku, aż do znalezienia ciepłego łoża lub momentu gdy ranna zwierzyna podniesie się przed psem i zacznie uchodzić. Przewodnik powinien ten fakt zgłosić sędziom i za ich zgodą wypuścić psa na gorący trop.

Wypuszczony pies powinien natychmiast podążyć tropem postrzałka, prowadząc wytrwały gon, aż do dojścia i zatrzymania rannej zwierzyny.

Gdy pies podąży omyłkowo śladem zdrowej zwierzyny, musi sam przerwać gon i powrócić do przewodnika.

Oceniając gon należy zwracać uwagę na to,czy pies głosi zwierzynę po tropie, czy na oko. Zwraca się uwagę, czy pies wraca bez powodu do przewodnika i musi być przez niego i jak często, zachęcany do dalszej pracy. Należy brać pod uwagę, czy podąża wytrwale za ranną zwierzyną, szczekając z pasją, czy daje głos słabo i rzadko.

Najwyższą ocenę otrzymuje pies, który wykonał wytrway i głośny gon.

Pies, który nie daje głosu po dostrzeżeniu rannej zwierzyny, nie może być oceniony.

Kiedy postrzałek zostanie zatrzymany przez psa w miejscu, pies powinien donośnym głosem oszczekiwać go bez przerwy.

Pies nie ma obowiązku przytrzymywać zwierzyny, natomiast pod żadnym pozorem nie wolno mu jej pozostawić, aż nie opuszczą jej siły.

Strzał łaski jest możliwy za zgodą sędziów, strzał ten z reguły oddaje przewodnik psa lub myśliwy, który postrzelił zwierzynę.

4. Oszczekiwanie lub oznajmianie martwej zwierzyny

Oszczekiwanie i oznajmianie martwej zwierzyny powinno zostać ocenione szczegółowo.

Należy przy tym zwrócić uwagę na to, w jaki sposób pies oszczekuje martwą zwierzynę, czy głośno z pasją czy też ze strachu. Psa można uznać za oszczekiwacza tylko wtedy, gdy odnalazł martwego postrzałka, został przy nim i oszczekiwał go co najmniej 5 minut, przywołując w ten sposób przewodnika, który nie jest w zasięgu jego wzroku.

Oznajmiacz po znalezieniu martwej zwierzyny powinien wrócić do przewodnika i dać mu do zrozumienia o jej znalezieniu i następnie doprowadził go do niej.

Sposób oznajmiania musi odpowiadać dokładnie sposobowi zgłoszonemu wcześniej sędziom przez przewodnika.

5. Zachowanie przy martwej zwierzynie

Pies musi pozostać sam przy martwej zwierzynie, a sędziowie obserwują go z odpowiedniej odległości. Jeśli pies doprowadził do martwej zwierzyny na otoku, to musi zostać pozostawiony sam, a wszyscy uczestnicy odchodzą na bok, aby pies pokazał, w jaki sposób zachowuje się przy martwej zwierzynie bez wpływu przewodnika.

Pies nie może narzynać zwierzyny. Oblizywanie rany postrzałowej jest dozwolone. Pies o dużym temperamencie może gryźć, a nawet szarpać suknię zwierza. Sędzia powinien określić, czy pies czyni to z pasji czy celem narzynania. Pies, który narzyna zwierzynę lub usiłują ją zakopać (grabarz) podlega dyskwalifikacji.

Niedopuszczanie przez psa obcych osób do zwierzyny jest zaletą. Pies, który po krótkim wąchaniu martwej zwierzyny dalej się nią nie interesuje, nie może otrzymać oceny wyższej niż „1”.

6. Psy kontrolne

Zadaniem organizatorów poszukiwania postrzałka jest zabezpieczenie dla zespołu sędziowskiego doświadczonego psa kontrolnego jak i znającego dobrze teren przewodnika. Ma to służyć zagwarantowaniu efektywnego i humanitarnego zakończenia poszukiwań.

Najwyższa ilość punktów do zdobycia, bez konkurencji dodatkowych: 25x4=100, dodatkowo 5x4=20